ಅಂಬಾ ತನಯ

ಅಂಬಾತನಯ ಹೇರಂಬ ಪೂರ್ಣಕರು-

ಣಾಂಬುಧೇ ತವ ಚರಣಾಂಬುಜಕೆರಗುವೆ 

ದಶನ ಮೋದಕ ಪಾಶಾಂಕುಶ ಪಾಣೇ

ಅಸಮ ಸಹಸಚಾರುದೇಷ್ಣ ವಂದಿಪೆ    

ವೃಂದಾರಕ ವೃಂದ ವಂದಿತ ಚರಣಾರ-

ವಿಂದ ಯುಗಳ ದಯದಿಂದ ತೋರೆನಗೆ

ಯೂಥಪವದನ ಪ್ರದ್ಯೋತಸನ್ನಿಭ ಜಗ-

ನ್ನಾಥ ವಿಠಲನ ಸಂಪ್ರೀತಿ ವಿಷಯ ಜಯ.

ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದಾಸರು ತಮ್ಮ ಕೀರ್ತನೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಈ ಮೇಲಿನ ಶ್ರೀ ಗಣೇಶ ಸ್ತುತಿಯ ಮೂಲಕ. ಅವು ೧೯೭೦ರ ದಶಕದ ಮುದಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಪ್ರಾಥಮೀಕ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳು‌‌.ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದಾಸರೆಂಬೊ ಹರಿಕೀರ್ತನೆ ಹೇಳುವ ಇವರು ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯಿಂದ ಬಂದು ಮುದಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೊದಲು ಅವರು ನಮ್ಮ ತಾತ ಭೀಮಭಟ್ಟರ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರದ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಿಡಾರ ಪಿಕಳಿಹಾಳ ರಾಘಪ್ಪರ ಮನೆಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾಯಿತು. ಈ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಅವರು ಶ್ರೀ ನಗರೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ೯ರಿಂದ ಸುಮಾರು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ವರೆಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಕೀರ್ತನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಕರ್ಷಕ ನಿಲುವು, ಉದ್ದ ಜಡೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ತಲೆಯ ಮುಂಬಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ರೋಮರಹಿತ. ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಿಮರು. ದಿನವು ಒಬ್ಬರು ಖರ್ಚುಭರಿಸಿ(೨೫ ರೂಪಾಯಿ)ಅವರಿಷ್ಟದ ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಾಸರ ವಿವೇಚನೆಯ ಆಯ್ಕೆಯ ಕಥೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲಿಗೆ ಶ್ರೀ ಗಣಪತಿ ವಂದನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಿಮ್ಮೆಳ ಅವರ ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ 'ಅಂಬಾತನಯ' ಹಾಡೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆಯಾದರೂ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಎರಡೂ ಕಂಗಳಿಂದ ಆನಂದ ಬಾಷ್ಪ. ಹಿಮ್ಮೇಳವನ್ನು ಭೇಷ್, ಭೇಷ್ ಎನ್ನತ್ತಾ ಹುರಿದುಂಬಿಸಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಆತ್ಮೀಯರು' ದಾಸರ ಹಾಡು ಸಾಕು ಕಥೆ ಚಾಲು ಮಾಡ್ರಿ,,,,ಇನ್ನಾ ಪೀಠಿಕೆನ ಶುರ ಮಾಡಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗಲೆ ಅವರ ಚಿತ್ತ ಮೊದಲಿಗೆ ಪೀಠಿಕೆಯತ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ೪೫ ನಿಮಿಷ ಮಾತಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲ್ಕಾರು ಹಾಡುಗಳು ಹಾಡಿ ನಂತರ ಕಥೆ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೀರ್ತನದಲ್ಲಿ ನವರಸಗಳು ಭರಪೂರ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದವು.ನಮಗೆ ಸುಗ್ಗಿಯೊ ಸುಗ್ಗಿ. ಆದರೆ, ಪೀಠಿಕೆ ಮುಗಿದು ಕಥೆ ಶುರುವಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಮುಚ್ಚಿ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಪೀಡಿಸಿ

ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಿಕಳಿಹಾಳ ರಾಘಪ್ಪನವರು ಕೊನೆಯ ಕೀರ್ತನೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಭರಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅದರೆ, ಈ ಕೊನೆ ಕೀರ್ತನೆ, ಮಧ್ಯೆ ಹಲವರು ಖರ್ಚು  ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರಣ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದಾಸರ ಕೀರ್ತನೆಯ ದಿನಗಳು ಬಹಳ ಚೇತೋಹಾರಿಯಾಗಿ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗಿನ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಆ ತರಹ ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಇಳಿದಿದೆ. ಕೀರ್ತನ ಕಲೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಗ ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆ.